Perspektywa

Od najdawniejszych czasów starano się na płaszczyźnie dwuwymiarowej przedstawić otaczający świat – najważniejsze wydarzenia. Wyróżnić można na przestrzeni wieków wiele sposobów przedstawiania przedmiotów trójwymiarowych na płaszczyźnie. Najważniejsze to:

  • perspektywa kulisowa – polegająca na tym, że przedmioty bliższe częściowo zasłaniają przedmioty położone dalej. Stosowana jest od prehistorii.
  • kompozycja rzędowa – postacie i przedmioty przedstawiane są w rzędach jeden na drugim. Często stosowane w starożytnym Egipcie.
  • perspektywa barwna – oddanie rzeczywistości polega na wykorzystaniu złudzeń optycznych związanych z odbieraniem barw. Kolory zimne oddalają przedmioty, natomiast barwy ciepłe przybliżają obiekty do obserwatora.
  • perspektywa powietrzna – polega na zjawisku, iż wraz z oddalaniem się przedmiotu od oberwowatora, zwiększa się ilość powietrza pomiędzy obiektem a obserwatorem. Co się z tym zjawiskiem wiąże elementy oddalające się bledną, stają się jaśniejsze i bardziej niebieskie. Za wynalazce perspektywy powietrznej powszechnie przyjmuje się Leonarda da Vinci.
  • perspektywa odwrócona – wykorzystywane w pisaniu ikon.

W rysunku architektonicznym stosowana jest najczęściej perspektywa linearna (geometryczna, zbieżna). Perspektywa ta polega na rzutowaniu wszystkich punktów na płaszczyznę względem jednego punktu zwanego środkiem perspektywy albo punktem zbiegu. Rysunek uzyskany w ten sposób ulega pewnym deformacjom pod względem kątów jak i odległości. Jednak oddawana jest wrażenie zmniejszania się wraz z oddalaniem się obiektów od obserwatora.

Przy rysowaniu pespektywicznym rysunek rozpoczynamy od przyjęciu następujących elementów:

  1. horyzontu – poziomej płaszczyzny najczęściej określanej przez wzrok obserwatora. Związanej z wysokością patrzenia
  2. punkty zbiegu – jeden w przypadku perspektywy jednozbiegowej, dwóch – w przypadku dwuzbiegowej lub trzech w celu odzierciedlenia wysokich budynków przez zwężanie się ich ku górze.